|
|
| Recenzja |
Druga część „Silent Hill" powstała, niecałe dwa lata po ukazaniu się części pierwszej, czyli 10 lutego 2003 roku. W odróżnieniu od niej, „Silent Hill 2" został wydany na nowe konsole, (PS2, XboX), oraz na komputery osobiste. Ale zmiana platform nie była jedyną nowością w drugim horrorze z Konami. Zacznijmy od fabuły i głównego bohatera. Jest nim James Sunderland, młody wdowiec, który bardzo przeżył tragiczną śmierć żony, od tamtego czasu zamknął się w sobie. Jednak pewnego dnia otrzymuje list, w którym jego zmarła żona Mary, prosi go o przybycie do ich „specjalnego miejsca" do „Silent Hill". Data na liście wskazuje, że został on napisany kilka dni temu. Czy to jakiś żart? Przecież Mary nie żyje od trzech lat- myśli James, ale charakter pisma nie pozostawia żadnych złudzeń. Aby wszystko wyjaśnić, James wyrusza do ogarniętego złem miasta, mając nadzieję, że ujrzy tam swą zmarłą żonę. Na miejscu znajdzie nie tylko odpowiedzi na wszystkie, dręczące go pytania, ale spotka również tajemnicze osoby, a wśród nich kobietę bardzo podobną do Mary.
Muszę przyznać, że scenariusz drugiej części jest bardziej złożony i nieprzewidywalny niż w części poprzedniej, co oczywiście jest dużym plusem. Kolejną nowością jest grafika, a raczej jej poziom. Ponieważ gra została stworzona na nowe, znacznie lepsze i wydajniejsze platformy, to grafika w porównaniu z częścią pierwszą wygląda o wiele lepiej. Wygląd pomieszczeń stoi na bardzo wysokim poziomie, bez problemu dostrzec możemy najmniejsze elementy otoczenia. Równie dobrze wyglądają postacie, na twarzach których możemy ujrzeć takie uczucia jak: złość, smutek czy żal. Kolejną, najbardziej widoczna zmianą jest samo miasto, wygląda ono zupełnie inaczej, niż w części pierwszej. I nie chodzi tylko o wielkość czy rozłożenie budynków, w drugiej części zwiedzamy całkowicie inną część miasta. Nawet szpital, który się tu znajduje ma inną nazwę i rozłożenie pomieszczeń niż ten znany z części pierwszej. Ale oczywiście, w żaden sposób nie jest to wadą. Choć osobom grającym w część drugą pewnie rzucą się w oczy wąskie ulice, które w porównaniu do tych z części pierwszej są znacznie węższe. Inną zmianą jest wprowadzenie dwóch poziomów trudności. Pierwszy poziom określa stopień trudność dla walk z potworami, a drugi poziom ustala trudności dla zagadek i jak się słusznie domyślacie im wyższy poziom tym więcej będzie trzeba kombinować przy ich rozwiązywaniu. A jest co rozwiązywać. Zagadek jest więcej niż w części pierwszej. Co prawda są one mało zróżnicowane i polegają głównie na odpowiednim ułożeniu pewnych przedmiotów, ale pomimo tego rozwiązanie niektórych zagadek wymaga dużej koncentracji. Co do rozgrywki to nie uległa ona większym zmianom, nadal możemy używać broni palnej ("Handgun", "Shotgun" czy "Rifle"), jak i ręcznej ("Stell Pipe"). Chociaż moim zdaniem ilość amunicji, dostępnej w drugiej części jest znacznie większa niż w poprzedniczce, przez co gra robi się łatwiejsza. Przejdźmy do dźwięków i muzyki. W „Silent Hill 2" nad stworzeniem odpowiedniego nastroju ponownie pracował Akira Yamaoka. I tym razem, panu Akira należą się brawa, zarówno muzyka, jak i wszystkie dźwięki które słyszymy są bardzo dobre i niczym nie odbiegają od poprzeczki, którą wyznaczyła część pierwsza, skusiłbym się nawet o stwierdzenie, że czasem ją przewyższają. Teraz zobaczmy na monsters. Pod tym względem „Silent Hill 2" przypomina mi trochę trzecią część „Resident Evil", gdyż istnieje potwór, z którym walczymy kilka razy. Jego wygląd jest imponujący. Ma on na głowie wielki trójkąt, a w ręku dzierży olbrzymi nóż. Ale oprócz niego spotkamy także inne potwory, chociażby znajome z części pierwszej pielęgniarki. Ale teraz przeszły one mały lifting i wyglądają jeszcze lepiej. Niestety wygląd potworów to nie wszystko. Potwory w dużej mierze są powolne i nie potrafią nas dogonić. Teraz możemy bez problemu biec przez ulicę miasta czy korytarz, nie martwiąc się że coś nas dogoni. Wśród potworów zabrakło mi psów i potworów, które umiałyby latać.
Pewien niedosyt czuję także, podczas zwiedzania alternatywnego świata. Jest on bardziej uporządkowany i już tak nie straszy. Przykładowo alternatywny hotel wygląda raczej jak po pożarze, a siatkę zamiast podłogi możemy obserwować tylko dwa razy. Gdzie podziała się krew i rdza? W porównaniu do wersji na PS2, wersja na Xbox i PC otrzymała bonus w postaci dodatkowego scenariusza o nazwie „Born From a Wish". W scenariuszu tym pokierujemy losami Marii i poznamy jej historię, zanim spotkała Jamesa. Scenariusz ten nie jest zbyt długi, ale zawsze to kilka dodatkowych godzin zabawy więcej. Niestety wersja na PC przy konwersji nie uchroniła się od błędów. Chodzi szczególnie o grafikę, często widać, w których miejscach tekstury zostały połączone, oprócz tego pojawiają się drobne błędy w grafice oraz problemy na kartach firmy Ati. Ale, zadajmy sobie podstawowe pytanie: czy gra spełnia spełnia nasze wymagania i czy część druga jest lepsza od pierwszej? Czytając tą recenzję słyszeliście wiele porównań do części pierwszej, czas na podsumowanie. „Silent Hill 2" posiada świetny i zwrotny scenariusz, bardzo dobrą grafikę oraz dźwięk. Jedyne czego mi w niej brakuje to alternatywnego świata rodem z pierwszej części oraz bardziej wymagających przeciwników. Gdyby tak było „Silent Hill 2" mógłby przejąć miano najlepszego horroru, a tak można uznać, że jest dobrą i dopracowaną kontynuacją.
Plusy:
-świetny scenariusz i klimat grozy
-dopracowana i starannie wykonana grafika
-świetny dźwięk i muzyka
-robiące wrażenie potwory (szczególnie Piramidogłowy) |
Minusy:
-drobne błędy w wersji PC
-powolne potwory
-wygląd alternatywnych lokacji
-zbyt łatwa. |
Grafika: 9
Dźwięk: 9
Grywalność: 9
Ogólnie: 9 |
Wymagania:
Procesor 500MHz
128Mb Ram.
karta graficzna z 32mb. |
Sietra
|
|
| Komentarze |
|
Brak dodanych komentarzy. Może czas dodać swój?
|
|
| Dodaj komentarz |
|
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
|
|
| Oceny |
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.
Brak ocen. Może czas dodać swoją?
|
|
|
|
