Devlock napisał/a:Sprawdzałeś tutaj? To są tytuły nadawane przez fanów, więc mogą się różnić, ale skoro to complete soundtrack... Odsłuchać możesz na YouTube.

Juli napisał/a:znalazłam u siebie w moich folderach Born from a wish, jedyne reprise jakie znam to Promise.

http://rapidshare.com/fil...a_wish.mp3.html mam nadzieje, że działa

przy okazji: przechodząc Born from a wish, byłam bardziej przejęta niż poznając główny scenariusz

(Maria siedzi w małym pokoiku w klubie "Heaven's Night" i trzyma
w ręku rewolwer)

Maria: Kiedy się obudziłam, byłam sama.

Maria: Wszyscy znikneli... Czy to z powodu potworów?

Maria: Co teraz ze mną będzie?

Maria: Czy będę walczyć i przeżyję?

Maria: Czy te potwory mnie dorwą?

Maria: Nie widzę powodów, dla których miałabym żyć, ale...

(Wstaje z krzesła i przechodzi przez pokój)

Maria: Ale boję się umrzeć. Tak bardzo boję się bólu.

Maria: Czy powinnam... uciec?

Maria: Chcę kogoś odnaleźć. Nie lubię być sama...

Maria: Ale... czy pozostał tutaj jeszcze ktoś żywy?

(Maria delikatnie uchyla drzwi. Ktoś po drugiej stronie brutalnie zamyka
je z powrotem)

Maria: Ah...

Maria: Czy ktoś tam jest?

(Maria puka do drzwi)

Maria: Otwieraj.

(Puka ponownie)

Maria: Halo?

(Puka ponownie)

Ernest: Przestań. Przeszkadzasz mi.

Maria: Uff, dzięki Bogu. Znalazłam kogoś.

Maria: Możesz otworzyć drzwi?

Ernest: Nie.

Maria: Ale dlaczego?

Ernest: Czy to na prawdę konieczne, żebym odpowiadał na te twoje
dziecinne pytania?

Maria: Tak.

Ernest: Oh, nie wiedziałem o tym.

Ernest: Chcę być sam. Inni ludzie mnie tylko irytują.

Maria: Chcę tylko zobaczyć jakąś ludzką twarz.

Maria: Czy wiesz, co się dzieje w tym mieście?

Maria: Nikogo tutaj nie ma... tylko te potwory

Ernest: Tak, wiem.

Ernest: I co z tego?

Ernest: To nie ma ze mną nic wspólnego. Jeśli nikogo tutaj nie ma,
to znaczy, że nie kto mi przeszkadzać.

Maria: Chcesz być sam z tym zwariowanym miejscu?

Ernest: Dokładnie tak.

Ernest: Ale jak możesz mówić, że to miasto jest zwariowane?

Ernest: Być może to my jesteśmy wariatami.

Ernest: Oboje... beznadziejnie nienormalni.

Ernest: Jesteś zadowolona? Możesz mnie już zostawić w spokoju?

Maria: Jestem... Maria. A ty?

(Nie ma żadnej odpowiedzi. Maria puka ponownie)

Ernest: Ernest.

Maria: Hemingway?

Ernest: Baldwin.

Maria: Ernest... jeszcze tu wrócę.

[Jeśli spróbujesz jeszcze raz otworzyć drzwi, będzie miała miejsce
następująca scena]

Maria: Ernest, jesteś tam?

(Nikt nie odpowiada)

Maria: Wygląda na to, że nie...

(Maria puka do drzwi sypialni)

Maria: Znasz malą dziewczynkę o imieniu Amy?

Ernest: Czemu mnie o to pytasz?

Maria: Ten list, "DO MOJEGO NAJDROŻSZEGO TATUSIA"... jest od
dziewczynki, która nazywa się Amy Baldwin.

Maria: To ty jesteś "TATUSIEM"?

Ernest: Tak.

Ernest: Gdzie go znalazłaś?

Maria: Na strychu.

Ernest: Oh...

Ernest: Co ze mnie za głupiecl... Teraz... kiedy jest już za późno,
wreszcie zrozumiałem dlaczego.

Ernest: Dlaczego tam była...

Ernest: Dlaczego trzymała w ręku pustą kopertę, kiedy... kiedy spadła.

Maria: Ernest, Amy... ona chyba...?

Maria: Przepraszam. Przepraszam, że Ci o tym przypomniałam.

Ernest: Nie ma za co przepraszać. Nie przypomniałaś mi o tym.

Ernest: Nigdy o tym nie zapomniałem...

Ernest: Maria.

Ernest: Niektóre rzeczy zapominamy, a niektórych nie potrafimy
zapomnieć...

Ernest: To zabawne... Nie wiem co jest smutniejsze.

Ernest: Minęło 10 lat, ale ja wciąż...

Maria: Ernest, przykro mi. Nie wiedziałam...

Ernest: Nie, nic się nie stało.

Ernest: Maria, ten list...

Maria: Zostawię go tu.

(Maria wsuwa kartkę pod drzwi, a Ernest ją bierze)

Ernest: Dzięki.

Ernest: Maria...? Więc musisz być...

Ernest: To dlatego. To dlatego możesz mnie zobaczyć.

Maria: Huh?

Ernest: Więc może oznacza to, że też mogę mieć nadzieję ?

Maria: Co masz na myśli?

Ernest: W apartamencie obok, jest butelka zawierająca biały płyn.

Ernest: Nie wiem dokładnie, gdzie jest, ale wiem, że musi gdzieś
tam być.

Ernest: Muszę ją mieć.

Maria: Chcesz... żebym Ci ją przyniosła?

Ernest: Proszę...

Maria: Dlaczego sam po nią nie pójdziesz?

Ernest: Gdybym mógł, uwierz mi, że bym to zrobił, ale...

Maria: ...Biały?

Ernest: Otworzę drzwi na klatkę schodową.

Maria: Ernest, na prawdę myślisz, że to zadziała?

Ernest: Nie wiem...

Maria: Cóż, w porządku. Nie mam nic przeciwko walce w
niemożliwej sprawie.

Maria: Poza tym, lepsze to niż poddanie się i nic nierobienie.

(Maria zaczyna odchodzić)

Ernest: Maria... dziękuję.

[Jeśli spróbujesz jeszcze raz otworzyć drzwi, będzie miała miejsce
następująca scena]

Maria: Myślisz, że cuda na prawdę mogą się zdarzyć?

Ernest: To jest Silent Hill.

Maria: Taa, może w tym właśnie tkwi problem.

Ernest: Oh Maria. Za dużo myślisz. Jestem stąd. To moje miasto.

(Maria wraca do sypialni z białym płynem)

Ernest: Dziękuję, Mario.

Ernest: To jedyny przedmiot, którego nie mogłem samemu zdobyć.

Ernest: Zanim sobie to uświadomiłem, nie mogłem już opuścić
tego domu.

Ernest: Żegnaj...

Maria: Tak, ale...

Ernest: Maria, Bogowie są tutaj.

Ernest: Też o tym wiesz. Urodziłaś się w tym mieście.

Maria: Nie jestem pewna, czy "Bóg" to właściwe słowo.

Ernest: Wierzysz w Przeznaczenie?

Maria: Nie bardzo.

Ernest: W takim razie w porządku.

Maria: Ernest, możesz to otworzyć?

Ernest: To ślepy zaułek. Dalej już nic nie ma.

Maria: Wiem.

Maria: Więc... Co gdybym powiedziała, że wierzę w Przeznaczenie?

Ernest: Ten James, on jest złym człowiekiem.

Maria: James...?

Maria: T, tak... wiem.

Ernest: Szuka ciebie, które nie jest tobą.

Maria: Ponieważ jest miły.

Maria: Czy ty... coś wiesz?

Ernest: Tak... Mario, jesteś...

Maria: Mówisz tylko to, co myślisz. Tak na prawdę niczego nie wiesz.

Maria: W porządku.

Ernest: Ok.

(Maria otwiera drzwi i wchodzi do pokoju, który okazuje się pusty.
Na stole leży nierozpakowany prezent Amy. Maria rozgląda się przez
chwilę po pokoju, po czym wychodzi)

(Maria idzie wąską drogą, zatrzymuje się i przykłada sobie pistolet do
głowy. Po chwili rzuca pistolet pod ścianę i idzie dalej przed siebie)

Maria: James...

(Ekran się wyciemnia)

James: Mary?

James: Nie... Nie jesteś nią.

Maria: Wyglądam jak Twoja dziewczyna?

Maria: Nazywam się... Maria.

(Napisy końcowe)